Trochę opowiadań, jeszcze raz

Hokusai, "The Waterfall"Niedużo ostatnio „słuchałem książek”, tylko kilka opowiadań, język English.

  • Arthur C. Clark, „9 Billion Names Of God” – sf, raczej w stylu retro. Z wątkiem mistycznym i nieco irytującym elementem morału z serii „ci naukowcy to kiedyś wszystko wysadzą w powietrze”. Nie jest złe, ale nie przebierałem nogami z zachwytu.
  • O. Henry, „After Twenty Years” (link) – całkiem porządnie napisane, ale krótkie (mp3 trwa siedem minut) i raczej proste w pomyśle. Że tak określę, „lajtowy utwór”. Nie będę fanem tego autora, chociaż zakończenia ma ciekawe (a story with a twist).
  • Platon, „Ion” (link) – utwór z „Dialogów”, ciekawe przemyślenia; popiszę trochę, uwaga, będzie grafomaństwo.

Sokrates rozgranicza sztukę (to powinien wpisać jakieś słowo po grecku) od inspiracji (tu mogłoby być inne słowo po grecku, ale ani ja, ani 99% czytelników nie zna greki). Jak twierdzi, znajomość sztuki (pojęcie to jest dla niego bliskie „rzemiosłu”) jest działalnością czysto intelektualną i zasadniczo różni się od inspiracji – czyli rodzaju natchnienia, stanu bliskiego szaleństwu, kiedy artysta kontaktuje się z bogami (whatever) i tworzy lub interpretuje. Artyście (przykładem jest Ion, profesjonalny interpretator Homera) oczywiście należy się szacunek i laury, ale nie będzie on autorytetem w sprawach sztuki, jeśli jego główną domeną jest inspiracja, a nie sama sztuka. Coś takiego zrozumiałem, może niekoniecznie poprawnie…

Pan S. zwraca też uwagę, że gigantycznym błędem jest ograniczenie się w znajomości sztuki do „najlepszych” dzieł i utworów. Sztuka jest pewną ideą, żeby ją zrozumieć należy poznać jej różne przejawy (w domyśle – również utwory nieudane). Omawiamy cechy dzieła, przejawy boskości, a nie „pracę autora X”. Ograniczanie się do wycinka gatunku i wąska specjalizacja zupełnie nie jest dobrym rozwiązaniem.

Widać w tym „opowiadaniu” lekki brak szacunku dla zawodu aktorsta (np. Sokrates dziwi się, czemu normalny człowiek miałby wybuchać płaczem przed innymi ludźmi, jeśli nic go nie boli), ale Ion jest zbyt pewny siebie i za bardzo nastawiony na zysk i sławę, a nie na sztukę – zasługuje więc na to, żeby go nieco przycisnąć i intelektualnie sponiewierać…

W przypisach do tekstu ktoś poleca zapoznanie się z teoriami Platona dotyczącymi rzeczywistości, „form” i sztuki, żeby lepiej zrozumieć o co się właściwie pluje Sokrates. Może warto. Dla ciekawych – teksty angielskich tłumaczenia Platona na stronach MIT Internet Classics Archive (jest tam też dużo innych ciekawych rzeczy, jeśli ktoś dysponuje nadmiarem czasu).

  • Eva M. Tappan, „Heroes of the Middle Ages” (fragmenty) (link); niezbyt dobre, proste, krótkie teksty, rodzaje opracowań zdarzeń historycznych i mitologicznych (niezbyt od siebie odgraniczonych – wiecie, Herakles, Beowulf, Marco Polo i inni bohaterowie), groch z kapustą pomyślany dla młodzieży jako punkt wyjścia do zaintersowania się historią i literaturą. Szlachetny zamiar, ale niezbyt mnie to zainteresowało.
Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s